Tomasz z Chrobrza (ur. w Chrobrzu, zm. 8 sierpnia 1436 w Krakowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, rektor Akademii Krakowskiej, oficjał i wikariusz generalny in spiritualibus diecezji krakowskiej, prawnik. Kanonik katedralny krakowski, kapituły św. Idziego i kantor kolegiaty łęczyckiej, archidiakon sandomierski.
Życiorys Pochodził z rodziny rycerskiej z Chrobrza koło Wiślicy. W 1401 r. rozpoczął studia na Wydziale Sztuk Wyzwolonych Uniwersytetu Krakowskiego, na przełomie 1403 i 1404 r. zdobył tytuł bakałarza artium. Kontynuował następnie studia filozoficzne, a następnie rozpoczął studiowanie prawa kanonicznego. Tytuł licencjata dekretów zdobył ok. 1420, mowę z tej okazji wygłosił wtedy wicekanclerz uniwersytetu Mikołaj z Kozłowa. Został wtedy członkiem Kolegium Prawniczego i zaczął wykładać prawo kanoniczne.
Działalność uniwersytecka Niedługo później odbył promocję doktorską, a w październiku 1421, już jako doktor dekretów, wybrany został na rektora Akademii Krakowskiej, urząd ten pełnił przez jeden semestr, tj. do kwietnia 1422 roku.