zapewnienie podmiotowości dobór dzieci w środowisku opieki instytucjonalnej wg stopnia ich niepełnosprawności życie zorganizowane w mniejszych grupach, zwanych „rodzinkami” oraz własna, wydzielona przestrzeń wspólne przeżywanie świąt, urodzin, imienin; obchodzenie dnia świętego patrona „rodzinki” wzajemna pomoc według umiejętności i talentów każdego oraz wychowywanie przez pracę (spełnianie drobnych obowiązków), co podnosi poczucie sprawstwa i zaspokaja potrzebę współuczestnictwa. dawanie poczucia bezpieczeństwa, poczucia stabilizacji oraz zaspokajanie poczucia przynależności uczenie i utrwalanie umiejętności społecznych i samoobsługowych w codziennym, zwyczajnym życiu zaspokajanie nie tylko potrzeb bytowych, socjalnych, czy medycznych, ale również religijnych.
System rodzinkowy ma na celu stworzenie dzieciom domu, zespolonego więzami serdecznej miłości i przyjaźni. Zadaniem opiekunów w tym systemie wychowawczym jest ofiarowanie dziecku osobistej uwagi i ciepła – ważne jest nie tylko danie mu „kawałka chleba”, jak mówiła s. Wincenta. Wczucie się w radości i smutki dziecka, poznanie go – jest drogą do maksymalnego rozwoju dziecka.