Wskutek braku odpowiedzi ze strony rumuńskiej, Armia Czerwona – która w marcu-kwietniu 1919 roku odzyskała region czarnomorski z Mikołajowem i Odessą – wkroczyła do Besarabii i zepchnęła Rumunów za Dniestr, po czym proklamowano Besarabską Socjalistyczną Republikę Sowiecką. Ultimatum pojawiło się również w kontekście bolszewickiej Węgierskiej Republiki Rad, gdzie Sowieci mieli nadzieję zapobiec rumuńskiej interwencji, która przywróciłaby demokratyczne władze na Węgrzech. Dalsze działania wojsk sowieckich uniemożliwił jednak wybuch buntu atamana Hryhorjewa. Bolszewicka Rosja kontynuowała politykę nieuznawania suwerenności Rumunii nad Besarabią, którą uważała za terytorium okupowane przez Rumunię aż do 1940 roku.

Podczas negocjacji przed protokołem besarabskim przedstawiciel Stanów Zjednoczonych poprosił o przeprowadzenie plebiscytu w Besarabii w celu zadecydowania o jej przyszłości przez samych mieszkańców, lecz propozycję tę odrzucił szef rumuńskiej delegacji Ion I.C. Brătianu, zgłaszając zastrzeżenie, że takie rozwiązanie pozwoliłoby na łatwą dystrybucję propagandy bolszewickiej w Besarabii i Rumunii. Plebiscytu zażądali również Biali Rosjanie na Konferencji Pokojowej, ale pomysł ponownie został odrzucony. Sowieci nadal domagali się plebiscytu przez całą następną dekadę i za każdym razem otrzymywali odmowę rumuńskiego rządu.