Natomiast H. Augustynowicz-Ciecierska wyodrębniła: mapy napisowe – niewymagające komentarza, mapy symboliczne (z zakreskowaniem, kolorową płaszczyzną, z izoglosą, ze znakami) – wymagające komentarza i przeważające nad pierwszymi sposobem prezentacji układów geograficznych, syntetyzowania danych, mapy przejściowe – domagające się komentarzaH. Augustynowicz-Ciecierska, Mapy symboliczne i napisowe (na przykładzie znaczenia geografii wyrazów banować, bantować), „Język Polski” 37, z. 3, 1957, s. 190-198..
Karol Dejna rozróżniał: mapy atlasu dialektów – zawierające jedynie cechy formujące dialekty, mapy gwarowe – rejestrujące szczegóły i odmiany zróżnicowania obszaru mowy ludziK. Dejna, Z zagadnień kartograficznego ujmowania dialektów i gwar, „Rozprawy Komisji Językowej ŁTN”, t. 27, 1981, s. 29-38..
Ze względu na technikę opracowania oraz ilość ukazanych danych mapy jednostkowe – przybliżające jedną cechą, mapy syntetyzujące – przynoszące mniejszy zakres lub stopień uogólnienia, mapy syntetyczne – dające większy stopień uogólnieniaK. Handke, H. Popowska-Taborska, Geografia lingwistyczna jako metoda badawcza [w:] Z polskich studiów slawistycznych, seria 5: Językoznawstwo, Warszawa 1978, s. 41-47..