Traktowanie ziemi Przed rozwojem ekonomii heterodoksyjnej, większość ekonomistów szkoły klasycznej uznawało istnienie trzech czynników produkcji: kapitału, pracy oraz ziemi. Jeden z polskich austriaków Włodzimierz Czerkawski w swych pracach na temat kapitału krytycznie odnosił się do uznawania ziemi za czynnik produkcyjny, uważając takową za kapitał, co było odmienne od poglądów ówcześnie powszechnych, a także uznawanych między innymi przez ideowego poprzednika Włodzimierza Czerkawskiego – Eugena von Böhm-Bawerka. Czerkawski twierdził iż:
Ziemia jako środek produkcyi, jest dobrem przyszłem, posiada wartość zmniejszoną. W miarę jednak jak produkcya postępuje, wytwór nabiera coraz większej wartości, gdy się ukończy, uzyskuje ją w pełnej rzeczywistej wysokości. Wskutek tego ziemia otrzymuje prócz tego, co jej się należało, jeszcze pewną nadwyżkę, dochód czysty, polegający na wzroście jej wytworów, wywołanym przejściem z ich przyszłości w teraźniejszość.