Obsada turnieju ulegała zmianom – spośród dwunastu reprezentacji wycofały się Indie i Afganistan, które zostały zastąpione przez Palestynę i Syrię, zaś kilka dni przed rozpoczęciem turnieju przyjazd odwołał także Katar, zatem do rozgrywek przystąpiło ostatecznie jedenaście zespołów – czołowa dwójka z każdej z grup zmierzyła się w półfinałach, analogicznie kolejne dwójki walczyły o miejsce piąte. Do półfinałów awansowały faworyzowane zespoły Japonii i Korei, a także Iran i Kazachstan. Po raz czwarty z rzędu w decydującym spotkaniu zmierzyły się faworytki, także i tym razem lepsze okazały się Koreanki, brąz zaś zdobyły reprezentantki Kazachstanu, po czterech z rzędu porażkach w meczach o trzecie miejsce. Oprócz półfinalistek do mistrzostw świata awansował Uzbekistan, w pojedynku o piątą lokatę pokonując Hongkong.
Dzika karta Z uwagi na fakt, iż żaden zespół z Oceanii nie zarejestrował się do udziału w mistrzostwach Azji, IHF mogła przyznać dwie dzikie karty, a otrzymały je Słowacja i Polska. Dodatkowo, zgodnie z zasadami IHF pomimo przysługujących Azji sześciu miejsc w kontynentalnym czempionacie dostępne było pięć, bowiem w zawodach nie wzięło udziału minimum dwanaście ekip – dziką kartę na ten wakat otrzymały następnie Chiny.
Przypisy
Kategoria:Mistrzostwa Świata w Piłce Ręcznej Kobiet 2021 Kategoria:2020 w piłce ręcznej