działało 99 białoruskich szkół.

Polityka językowa w latach 1933–1989 Krótki okres białorutenizacji ostatecznie ustąpił miejsce odnowionemu naciskowi na rusyfikację, zgodnemu z polityką radziecką, która zakładała dominację językową języka rosyjskiego w całym ZSRR. Stalin wierzył, że wraz z rozwojem zjednoczonej globalnej gospodarki socjalistycznej powstanie pewien rodzaj wspólnego języka, ponieważ narody odczują potrzebę posiadania, obok języków narodowych, jednego wspólnego języka międzynarodowego.

W 1958 roku wprowadzono reformę szkolnictwa, przyznającą rodzicom prawo wyboru języka nauczania i decydowania, czy ich dzieci mają uczyć się języka ojczystego. W rezultacie liczba szkół nauczających w języku ojczystym i liczba ich uczniów gwałtownie spadła.

W 1990 roku sekretarz Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Białorusi ds. ideologii wspominał:

W 1958 roku w Mińsku działało osiem szkół białoruskojęzycznych. Kiedy jednak wprowadzono zasadę, że rodzice mogą sami wybrać język nauczania dla swoich dzieci, otrzymaliśmy prośby od rodziców zaledwie czterech pierwszoklasistów, którzy chcieli, aby ich dzieci uczyły się w języku białoruskim.