Magazyn branżowy „Guitar School” – który swój artykuł opatrzył tytułem Last Guitar Heroes – pisał: „Kiedy Columbia Pictures musiała stworzyć najcięższą, najbardziej zaciekłą, najbardziej kopiącą tyłek ścieżkę dźwiękową wielkości [Arnolda] Schwarzeneggera do ich przebojowego blockbustera, Bohater ostatniej akcji , wezwali najlepszych gitarzystów świata: Angusa Younga z AC/DC, który potrafi wypluwać zabójcze riffy, tak jak Jack Slater wystrzeliwuje naboje kalibru 9mm; Marty’ego Friedmana, potrafiącego grać z tak niesamowitą szybkością, że w porównaniu z nim sceny pościgu z filmu Jak to się robi w Chicago [1986, reż. John Irvin] wyglądają niczym spacer po parku; Jerry’ego Cantrella z Alice in Chains, który potrafi sprawić, by jego Gibson Les Paul brzmiał ciężej niż szkielet z litego tytanu Terminatora”.

Michael Christopher – w obszernym artykule poświęconemu ścieżce dźwiękowej, pisał, że „patrząc na to dzisiaj, to ciekawa mieszanka, ale po jej wydaniu była dźwiękowym uosobieniem zmieniającego się muzycznego krajobrazu. To był czas, gdy Aerosmith, Alice in Chains, Megadeth i Cypress Hill mieli sens, by być częścią tego samego spisu utworów. Jeśli chodzi o rock, grunge, metal i gdzie krzyżuje się hip-hop, granice się zatarły”.