Podczas I wojny światowej został awansowany na podporucznika w rezerwie piechoty Obrony Krajowej z dniem 1 maja 1915 i był nadal przydzielony do 19 pułku piechoty, przemianowanego w 1917 na 19 pułk strzelców.
Po zakończeniu I wojny światowej, jako były oficer wojsk austriackich został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony w stopniu porucznika (tak samo jego brat Władysław). Od 1 maja do 7 czerwca 1919 w Warszawie był słuchaczem II kursu adiutantów, a od 24 czerwca – I kursu wojennego Szkoły Sztabu Generalnego. 4 grudnia 1919 został zaliczony do korpusu oficerów Sztabu Generalnego.
Został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923 był przydzielony z 31 pułku piechoty z Łodzi do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w tym samym mieście, gdzie pełnił stanowisko szefa Oddziału I Sztabu. Z dniem 1 listopada 1924 został przydzielony z DOK IV do 31 pp z równoczesnym odkomenderowaniem na roczny kurs doszkolenia w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Z dniem 15 października 1925, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został ponownie przydzielony do DOK IV. Został awansowany na stopień majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927. W czerwcu 1927 został przeniesiony do 13 Dywizji Piechoty w Równem na stanowisko szefa sztabu.