Pomiary lidarowe są jednak obarczone niedokładnością i rozstrzygnięcie kwestii przynależności Mięguszowieckiego Szczytu do WKT wymagałoby przeprowadzenia precyzyjnych pomiarów niwelacyjnych. Przy tak małych wartościach (liczonych w centymetrach) istotne jest, jakiego układu wysokościowego użyto, czyli od jakiego punktu odniesienia wysokość szczytu jest mierzona. Słowacja dawniej używała Triestu, Polska Kronsztadu, a obecnie unia europejska wymaga od krajów należących używania Amsterdamu, który leży najniżej z tych trzech, a więc wysokości szczytów zwiększyły się (w przypadku Słowacji jest to około 33 cm, a więc nieco więcej niż jedna stopa).
Margines błędu pomiarów lidarowych dla szczytów tatrzańskich wynosi ok. 1 m, podczas gdy pomiary satelitarne wykonywane przy pomocy geodezyjnych odbiorników sygnałów mikrofalowych pochodzących z globalnych systemów nawigacji GNSS, pozwalają osiągnąć tolerancję pomiaru ok. 5 cm. Pomiary satelitarne wykonano w 2022 r. dla kilkudziesięciu popularnych polskich szczytów i przełęczy tatrzańskich dostępnych szlakiem turystycznym, nie objęły więc one wierzchołka Mięguszowieckiego Szczytu Wielkiego.