W dalszym ciągu tego samego rejsu, 10 lutego 1945 S-13 storpedował i zatopił znajdujący się na północ od Ławicy Słupskiej transportowiec MS Steuben, z którym zginęło ok. 3000–4500 Niemców, z czego prawie połowę stanowili ranni żołnierze. Marinesko zatopił statki o największym łącznym tonażu spośród radzieckich podwodniaków – 42 557 BRTC. Prince (2013), s. 172..
Pomimo sukcesu, Marinesko po powrocie nie przyznano tytułu Bohatera Związku Radzieckiego, lecz jedynie Order Czerwonego Sztandaru. Na ostatnim patrolu bojowym w kwietniu–maju 1945 Marinesko nie uzyskał już żadnych sukcesów; według przełożonych, z powodu błędnego manewrowania. Natomiast rozkazem ministra marynarki wojennej Nikołaja Kuzniecowa z 13 września 1945 roku za lekceważenie obowiązków, „systematyczne pijaństwo i rozwiązłość obyczajową”, Marinesko został odsunięty od służby na okrętach podwodnych i zdegradowany do starszego porucznika. Przejściowo, od października do listopada 1945, był dowódcą trałowca T-34, a 20 listopada 1945 został zwolniony do rezerwyC.Prince (2013), s.187..