thumb|Sokrates wyliczający argumenty, fragment Szkoły Ateńskiej Rafaela (1509–1510)
Metoda sokratyczna, metoda sokratejska – przypisywany Sokratesowi sposób prowadzenia dialogu, a zarazem dążenie do prawdy. Metoda sokratyczna została utrwalona we wczesnych dialogach Platona (tzw. dialogi sokratyczne), m.in. Lachesie, Charmidesie, Gorgiaszu.
Sokrates wcielał się w postać łaknącego prawdziwej wiedzy prostaczka (eironeia, ironia, postawa „udawanej skromności”), który od swojego rozmówcy (alazoneia, postawa „chełpliwej próżności”) pozornie oczekuje pouczenia i pomocy w poszukiwaniu prawdy.
W dyskusji Sokrates stosował wypracowane przez siebie metody majeutyczną i elenktyczną. Sokrates, uważając, że sam nic nie wie i prawdziwej wiedzy dopiero poszukuje, starał się nie tyle przekonać swoich rozmówców, lecz wskazać na błędność ich poglądów lub wydobyć z nich ukrytą wiedzę.
W zmodyfikowanych formach metoda sokratyczna znajduje współcześnie zastosowanie m.in. w edukacji, nauczaniu prawa i psychoterapii.