Wskutek „spalenia” tożsamości Grzyba i Sołtysika na dotychczasowej trasie kurierskiej obaj byli zmuszeni wyjechać na ziemie polskie. Decyzją z grudnia 1943 postanowiono przerzucić ich do okupowanej Polski. Na początku 1944 zostali przeprowadzeni przez granicę (Tatry, Podhale) przez kuriera Jana Bobowskiego, po czym przez pewien czas przebywali w Ostrowsku. Następnie, od Waksmundu prowadziła ich kurierka Ewa Korczyńska ps. „Ewa”, wraz z którą przedostali się do Warszawy około 7 lutego 1944. W Warszawie obaj zamieszkali nieopodal siebie w dzielnicy Żoliborz, Grzyb przy ul. Sułkowskiego 34, a Sołtysik przy ul. Dygasińskiego.
W stolicy Stefan Grzyb pracował przy Komendzie Głównej AK Oddziale V K. Łączności Zagranicznej „Zagroda”, angażując się w ramach trasy kurierskiej łączącej KG AK z Bratysławą. 28 lipca 1944 został żołnierzem grupy „Kampinos” pod komendą ww. kpt. Józefa Krzyczkowskiego ps. „Szymon”, pozostając w tej jednostce także po wybuchu powstania warszawskiego. Był przydzielony do 1 kompanii 78 pułku piechoty AK. Wraz ze służącym także w grupie „Kampinos” Kazimierzem Sołtysikiem 15 sierpnia 1944 brał udział w pertraktacjach z dowództwem przechodzących przez Pociechy wojsk węgierskich, które – choć zakończone niepowodzeniem – odbywały się w przyjaznej atmosferze.