natans.
W przeciwieństwie do innych naziemnych leniwców, które zaadaptowały tylne kończyny do częstego stania na nich (kładąc duży nacisk na nie), Thalassocnus posiada wąskie kości nóg. Ponadto u naziemnych gatunków piszczel miał tendencje do skracania się, natomiast u tego rodzaju piszczel i udo są mniej więcej tej samej długości.
Pierwsze gatunki, podobnie do innych leniwców, opierały się głównie na bokach stóp, natomiast późniejsze były już stopochodne, co ułatwiało wiosłowanie i chodzenie po dnie. Trzeci palec był cały czas zgięty, być może działając jak kotwica, umożliwiając stanie miejscu podczas kopania. Podobnie jak u innych leniwców, 5 palec u stopy był szczątkowy i nie miał żadnej funkcji.
Biologia Thalassocnus był najprawdopodobniej zwierzęciem żyjącym na wybrzeżu, pustynnienie roślinności zmusiło go do życia coraz bardziej w głąb morza. Pierwsze gatunki były oportunistycznymi przeżuwaczami, które żywiły się trawą morską i glonami blisko wybrzeża, ślady piasku na zębach sugerują pożywianie się w wodzie płytszej niż 1 m. T. antiquus prawdopodobnie żywił się roślinnością wyrzuconą przez wodę na brzeg. Brak tych śladów u późniejszych gatunków jak T. yuacensis i T.