W 1912 został laborantem, a w 1914 adiunktem na Wydziale Fizyczno-Matematycznym Uniwersytetu Moskiewskiego. W latach I wojny światowej pracował nad stworzeniem masek przeciwgazowych i przyrządów do mierzenia ilości trujących gazów w powietrzu. Wtedy zaczął również doświadczenia związane z akustyczną lokacją - określaniem kierunku i odległości do zbliżających się samolotów po dźwięku.

W 1917 uzyskał tytuł magistra nauk i otrzymał katedrę w Omsku, dokąd przybył na początku 1918. Tam spędził lata wojny domowej, pracując od 1918 do 1920 jako profesor Omskiego Instytutu Rolniczego. Od 1920 do 1922 był wykładowcą fizyki w Tomskim Instytucie Politechnicznym, w 1922 wrócił do Moskwy i został kierownikiem laboratorium akustycznego przy Państwowym (następnie: Wszechzwiązkowym) Eksperymentalnym Instytucie Elektrotechnicznym. Wówczas zaczął prowadzić fundamentalne badania z dziedziny akustyki, jednocześnie pracując jako wykładowca Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego (od 1920 do 1926, m.in. jako profesor katedry fizyki). Od 1926 do 1938 pracował w Leningradzkim Instytucie Politechnicznym jako adiunkt i profesor. W 1928 wyjechał na dwuletnią delegację naukową do Niemiec, Francji i Holandii, zapoznając się z pracą podstawowych europejskich laboratoriów akustycznych.