Istotne w dziele Francuza były dobór ubioru głównych bohaterów, a także ich poruszanie się. W tym, jak i w innych filmach Rohmera nieprzypadkowe były gesty i spojrzenia postaci, na których opierał się filmowy erotyzm. Stroje bohaterek w subtelny sposób eksponowały kształty ich sylwetek, a dzięki ich finezyjnym gestom i ruchom widz może odczuć miłość obecną w letnim powietrzu. Podczas jednego z kolejnych spotkań Gaspara i Margot, poświęconych rozmowom, chłopak po raz pierwszy odczuł fascynację dziewczyną. Wówczas reżyser i operatorka kamery postanowili ukazać tę scenę z odmiennej perspektywy. Twórcy umieścili kamerę tak, by to nogi dziewczyny, które osłaniała krótka sukienka, stanowiły większość kadru.
Opowieść letnia jest tym filmem reżysera, który uznawany jest za najbardziej personalny w cyklu Opowieści czterech pór roku. Fabuła filmu ma nawiązywać do niepokojów zajmujących Rohmera w latach jego młodości, a także problemów twórcy w relacjach damsko-męskich. Również silny zapał głównego bohatera do muzyki i gry na gitarze nie jest przypadkowy – ta fascynacja była ważna w życiu Francuza. Mimo że twórca pozbawił obraz walorów intelektualnych dzieło nie stało się mniej wartościowe.