Koordynowała zrzuty dla miejscowego ruchu oporu i prowadziła szkolenia, a po lądowaniu aliantów w Normandii organizowała akcje dywersyjne na niemieckim zapleczu i była zaangażowana w , polegającą na zrzucaniu brytyjskich grup dywersyjnych. Podczas drugiej misji we Francji poznała por. Paula Goillota, który został jej zastępcą. Po wyzwoleniu Paryża chciała likwidować niedobitki niemieckich oddziałów we Francji wraz z grupą ochotników, ale szybko dostała rozkaz demobilizacji i wróciła do Stanów wraz z Goillotem.

Lata powojenne Po powrocie jako jedyna cywilna kobieta została odznaczona Distinguished Service Cross. Na jej własną prośbę odznaczenie wręczał dowódca OSS William J. Donovan, a nie prezydent Harry Truman, gdyż Hall nie chciała rozgłosu. Po wojnie jako jedna z pierwszych kobiet zatrudniła się w CIA, gdzie pracowała jako analityczka, ale była pomijana przy awansach i wyróżnieniach ze względu na płeć. W wieku 60 lat odeszła na emeryturę i nie otrzymała zwyczajowej propozycji pracy konsultantki. Resztę życia spędziła na farmie w Barnesville w Marylandzie z mężem Paulem Goillotem, którego poślubiła w 1950 r.

Zmarła 12 lipca 1982 r.