W wyniku zapisu testamentowego swojej dalekiej babki Leopoldyny Horodyńskiej (była siostrą jego dziadka Eustachego, zmarła w 1897) odziedziczył i został właścicielem dóbr ziemskich w powiecie sokalskim (w nawiasach podano stan posiadania w poszczególnych latach): Winniki (1897, 1904), Dłużniów (1897, 1904), Nuśmice (1904), Tudorkowice (1904, 1905, 1914, 1918), Uhrynów (1904, 1905, 1914, 1918), Rożybne koło Uhrynowa (1905), Starogród (1914, 1918); oraz w powiecie sanockim: Jędruszkowce (1904, 1905, 1911, 1914, 1918), Pielnia Dolna i Górna (1904, 1905, 1911, 1914, 1918), Przybyszów (1904, 1905, 1911, 1914, 1918). W Uhrynowie prowadził młyn, gorzelnię rolniczą. Był myśliwym, od 1900 ponownie członkiem Towarzystwa Myśliwych w Rzeszowie.
W C. K. Armii został mianowany kadetem w rezerwie kawalerii z dniem 1 stycznia 1901, a potem awansowany na stopień podporucznika w rezerwie kawalerii z dniem 1 stycznia 1905. Do około 1909 był przydzielony do 4 pułku ułanów z garnizonu w Żółkwi (kadra zapasowa we Lwowie). Następnie został przeniesiony do C. K. Obrony Krajowej i zweryfikowany w stopniu podporucznika w grupie nieaktywnych ułanów obrony krajowej z dniem 1 stycznia 1905. Do około 1912 był przydzielony do 1 pułku ułanów Obrony Krajowej we Lwowie. Następnie pozostawał podporucznikiem kawalerii w stosunku ewidencji.