Język marathi (także: maratyjski, maracki, mar. ) – język z grupy indoaryjskiej. Jest jednym z najszerzej używanych w Indiach języków. Według Ethnologue (wyd. 22, 2019) posługuje się nim ponad 95 mln ludzi. Dla 12 mln jest to drugi język.
Zapisywany jest alfabetem sylabicznym dewanagari. Posiada długą tradycję literacką. Pierwszy dokument w języku, który prawdopodobnie był przodkiem marathi, został znaleziony w stanie Karnataka, a jego wiek datowany jest na około 1300 lat.
Inne nazwy tego języka to: maharashtria, maharathi, malhatee lub marthi.
Klasyfikacja Język marathi jest centralnym odłamem grupy języków indyjskich (indoaryjskich), należącej do rodziny języków indoeuropejskich.
Gramatyka Język marathi, podobnie jak wszystkie inne języki z grupy indoaryjskiej, wywodzi się z sanskrytu, a dokładniej z języka wedyjskiego. Częściowo zachował się w nim sanskrycki miejscownik:
Sanskryt: prabhaat: świt gR^iha: dom prabhaate: o świcie gR^ihe: w domu
Marathi: pahaaT: świt ghar: dom pahaaTe: o świcie gharI/gharaat/: w domu