został liderem ruchu EKDA, a w 1971 przywódcą Panhelleńskiego Ruchu Wyzwolenia. W 1967 uwięziony na wyspie Siros, następnie od 1968 do 1971 ponownie uwięziony i wygnany. W 1974 po strajkach studenckich zatrzymany i torturowany na wyspie Jaros.

W 1974 był jednym z założycieli Ogólnogreckiego Ruchu Socjalistycznego, od 1974 do 1985 zasiadał w jego biurze wykonawczym. W latach 1974–2000 nieprzerwanie zasiadał w Parlamencie Hellenów z okręgu Ateny B. Od 1 stycznia do 18 października 1981 wykonywał mandat posła do Parlamentu Europejskiego w ramach delegacji krajowej. Przystąpił do Grupy Socjalistów, należał do Komisji ds. Kwestii Politycznych oraz Komisji ds. Rolnictwa. Następnie w rządach Andreasa Papandreu pełnił funkcje ministra spraw zagranicznych (od 21 października 1981 do 5 czerwca 1985) i obrony (od 25 kwietnia 1986 do 2 lipca 1989), a od 26 lipca 1985 do 18 listopada 1988 pozostawał wicepremierem (w tym od 1987 pierwszym). W późniejszych latach odsunięty na boczny tor, w 1996 ubiegał się o fotel szefa PASOK, przegrywając z Kostasem Simitisem.

Był żonaty z Agą, działaczką Greckiej Unii Kobiet. Mieli dwóch synów, w tym parlamentarzystę Ernestosa.