Ulica Lubelska – najdłuższa ulica w Lubartowie, licząca około 3400 m. Od początku stanowiła oś centralną, wokół której rozbudowywało się miasto i jest jego główną arterią komunikacyjną. Biegnie z rynku do południowej granicy Lubartowa.
Historia Od założenia Lubartowa główną osią miasta była ulica Lubelska, która na południu przechodziła w drogę do Lublina, a na północy stawała się drogą do Kocka – dziś jest to ciąg Juliusza Słowackiego–Rynek I–Lubelska. Przy klasztorze kapucynów znajdowała się drewniana Brama Lubelska stanowiąca południową granicę zabudowy miejskiej. Na przełomie XVIII i XIX w. główny przejazd przez miasto przesunięto z ul. Lubelskiej na Zatylną - dzisiejszą Lipową. W latach 80. XIX w. Lubelska jako jedyna z 10 ulic Lubartowa była brukowana. W dwudziestoleciu międzywojennym dawna ulica była podzielona na cztery części – Słowackiego, Siedlecką, Rynek I i Piłsudskiego. W okresie stalinizmu ulica Piłsudskiego otrzymała nazwę Lubelska, a w 1963 r. ul. Siedlecka została włączona do ul. Słowackiego. Chodnik wzdłuż ulicy powstał dopiero w 1973 w związku z obchodami 30-lecia PRL.