Bohaterowie „Wędrownego zakładu” cierpią na brak pieniędzy, brak zdrowia, brak miłości, ale ich cierpieniem największym (...) jest brak swojego miejsca na ziemi.
Jednostkowy charakter dzieł ujawnia o wiele większe tematy historyczne, skupione zwłaszcza wokół akcji przesiedleńczej „Wisła”. Pajączkowska, zaczynając od miejscowości Sejny, odwiedzała głównie tereny przygraniczne: Podkarpacie, Lubelszczyznę, Podlasie, Suwalszczyznę, a także Dolny Śląsk. Poprzez historie o realiach życia w przygranicznych wsiach ukazywała obraz o wiele szerszy: repatriantów wysiedlonych z Kresów Wschodnich na „Ziemie Odzyskane”, relacji polsko-żydowskich, polsko-ukraińskich, czy nawet tragedii rzezi wołyńskiej. W historiach i zdjęciach Zakładu pojawiają się także problemy ksenofobii, postępującej urbanizacji i jej skutków demograficznych. Jaka mówi sama Pajączkowska:
Być może jest to ostatni moment, by znaleźć w Polsce osoby, które faktycznie potrzebują zdjęć, to znaczy żyją we wsiach tak odległych od miast, są na tyle stare lub ubogie, że fotografia jest czymś, do czego nie mają na co dzień dostępu.