Jan Maria Jakób (ur. 9 czerwca 1908 w Rydzynie, zm. 1 marca 1987 w Poznaniu) – polski artysta plastyk, rzeźbiarz, medalier.
Życiorys mały|245px|Fontanna Higei na poznańskim placu wolności podczas renowacji w 1971 roku Urodził się 9 czerwca 1908 w Rydzynie, w rodzinie Michała i Antoniny Jakóbów. Studiował w Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych w Poznaniu (1925–1928), uzyskał absolutorium na wydziale rzeźby i brązownictwa. Następnie w latach 1929–1933 studia na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie na wydziale rzeźby pod kierunkiem prof. Tadeusza Breyera oraz Franciszka Strynkiewicza. Liczne przedwojenne pomniki i rzeźby Jana Marii Jakóba zostały zniszczone przez wojska hitlerowskie w 1939 roku między innymi pomnik ks. Augustyna Kordeckiego w Szczytnikach.
Jan Maria Jakób był uczestnikiem jednej z pierwszych wystaw w powojennym Poznaniu, która odbyła się 3 czerwca 1945 w salach Muzeum Wielkopolskiego. Wystawa zgromadziła dzieła rzeźbiarzy, którzy wrócili lub osiedlili się w Poznaniu po wojennej tułaczce i zaczęli tworzyć. Był artystą wnoszącym ogromny wkład w odbudowę obiektów sztuki rzeźbiarskiej oraz Starego Rynku między innymi domków budniczych. Współpracował z Zofią Trzcińską-Kamińską przy zrekonstruowaniu jej przedwojennego pomnika Tadeusza Kościuszki przy ul. Grunwaldzkiej w Poznaniu w 1967.