Podczas I wojny światowej ewakuowana była do Carycyna. Od jesieni 1916 była w Petersburgu sekretarzem Białoruskiego Komitetu Pomocy Ofiarom Wojny, a w 1917 przebywała w Kijowie. W 1918 pracowała jako nauczycielka w Mińsku, odwiedzała również Grodno i Wilno. Od 1918 publikowała poezję. Na wiosnę 1919 została kierownikiem Białoruskiej Młodzieży „Hramada” w Grodnie. 20 lipca 1919 aresztowali ją Polacy za działalność w gazecie „Rodnyj Kraj” („Родны край”). Ponownie została aresztowana przez władze polskie w maju 1920, przed ofensywą Armii Czerwonej, podczas wojny polsko-bolszewickiej (osadzono ją z mężem w więzieniu we Wronkach). Po zwolnieniu miała zakaz podróżowania na kresy wschodnie i zamieszkała w Łodzi. Prawdopodobnie wyjechała do Wilna, a w lutym 1921 publikowała w Kownie materiały na temat tzw. polskiej okupacji Zachodniej Białorusi. Od jesieni 1921 pracowała w ambasadzie sowieckiej w Berlinie (dział wydawnictw). W 1922 pojechała na Łotwę, gdzie była nauczycielką w Dyneburgu. Była jednym z liderów ruchu białoruskiego na Łotwie. W 1924 aresztowana została przez władze łotewskie i w 1925 wydalona na sowiecką Białoruś.