Niemcy nakazali mu podjąć pracę w Stęszewie, gdzie dołączyła do niego rodzina (wypędzeni z willi w Poznaniu). W nowym miejscu zamieszkania ukrywał radioodbiornik, kontynuował działalność konspiracyjną. Angażował się jako lekarz, udzielając darmowych porad, wystawiając zaświadczenia lekarskie i zwolnienia członkom konspiracji. W celach konspiracyjnych często wyjeżdżał do Warszawy.
18 października 1941 został aresztowany przez gestapo w Stęszewie. Początkowo więziony w poznańskim Domu Żołnierza, ostatecznie trafił do ciężkiego więzienia w Forcie VII Pomagał potrzebującym i chorym więźniom, sam przeszedł tyfus plamisty. Zamordowany przez Niemców najprawdopodobniej w nocy 7 lipca 1942 w lasach pod Poznaniem. W chwili śmierci miał 37 latA. Pietrowicz, Klemens Gorzyński, [w:] Lista strat działaczy obozu narodowego w latach 1939–1955, red. W.J. Muszyński, J. Mysiakowska-Muszyńska, t. 1, Warszawa 2010, s. 124..
Jego żoną była Jadwiga Kuca, I voto Spandowska.