Po stronie kamienia przeciwległej do krzyża znajdują się ślady tradycyjnego tekstu dla kamieni z tej grupy: Panie pomóż słudze Twemu…. Informacje o nim podał K. Tyszkiewicz w książce Wilija i jej brzegi... Zapisał też podanie z nim związane, które głosi, że ... kiedyś włościanin sochą wołów orał w pierwszy dzień Wielkiej Nocy, za co go Pan Bóg za karę wespół z wołami w kamień obrócił. Tradycyę tę każden wlościanin tej wioski z upodobaniem opowiada. Podczas wyprawy w 1894 roku A. Sapunow oczyścił go z mchu i odnalazł na nim napis, który pozwala go zaliczyć do kamieni Borysa. Jest to jedyny z kamieni Dźwiny lub Borysa, który przetrwał w swoim pierwotnym miejscu. Kamień Sulibor Khrst W publikacji Sapunowa jest określany jako IV kamień Dwiński lub Borysa. Znajdował się niedaleko drugiego kamienia z Dzisny, w pobliżu lewego brzegu Dźwiny przy ujściu rzeki Powianuszki. W 1879 roku na polecenie hrabiego Aleksieja Uwarowa Michał Kuściński miał przewieźć go do Muzeum Archeologicznego w Moskwie. Później został przeniesiony do Muzeum Historycznego. W latach dwudziestych XX wieku miał być przetransportowany do rezerwatu Kołomieńskie. W muzeum jest opisywany jako kamień Borysa. Do 2013 roku informowano, że znajduje się na nim napis Panie pomóż. W 2013 roku podano, że znajduje się na nim napis Sulibor Khrst.