W czasie okupacji niemieckiej mieszkał w Rembertowie, w 1943 przeniósł się do Kielc i rozpoczął pracę w Wytwórni Świec „Społem”. Organizował Wojewódzką Radę Narodową w Kielcach. We wrześniu 1944 zatrzymano go w łapance i wywieziony do obozy pracy do Schwarzenberg/Erzgeb., po dwóch miesiącach zbiegł i powrócił do Kielc. W okresie od lutego do kwietnia 1945 był prezydentem Kielc, 29 grudnia 1945 został posłem Krajowej Rady Narodowej na wniosek WRN w Kielcach. W 1945 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, a w 1948 do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

W 1946 został dyrektorem Wytwórni Świec „Społem”, w 1947 dyrektorem Zakładów Chemicznych „Boruta” w Zgierzu, w 1948 dyrektorem technicznym Centralnego Zarządu Przemysłu Chemicznego w Gliwicach, w 1949 dyrektorem departamentu w Ministerstwie Przemysłu Ciężkiego. W latach 1950–1956 pozostawał dyrektorem naczelnym Centralnego Zarządu Przemysłu Barwników i Półproduktów, a w latach 1956–1960 – dyrektorem Departamentu Zbytu w Ministerstwie Przemysłu Chemicznego. Jednocześnie pracował na PW nad otrzymywaniem stabilnych barwników antrachinowych do drewna i plastików. W 1961 objął funkcję dyrektora Instytutu Tworzyw Sztucznych, zostając jednocześnie samodzielnym pracownikiem naukowo-badawczym na etacie docenta.