Friedrich Kiel (ur. 7 października 1821 w Puderbach, zm. 13 września 1885 w Berlinie) – niemiecki kompozytor i pedagog.
Życiorys Był synem nauczyciela, pierwsze lekcje muzyki pobierał od ojca. W 1827 roku rodzina Kielów przeprowadziła się do Bad Berleburg, gdzie przejawiającego zdolności Friedricha objął swoim mecenatem książę Karol Sayn-Wittgenstein-Berleburg. Później Friedrich Kiel studiował w Coburgu u Caspara Kummera. W 1840 roku wrócił do dwór księcia Karola, gdzie został koncertmistrzem orkiestry dworskiej. W latach 1842−1845 był uczniem Siegfrieda Dehna w Berlinie. Następnie pracował jako nauczyciel gry na fortepianie. Od 1865 roku był członkiem berlińskiej Akademie der Künste, w której od 1882 roku prowadził mistrzowską klasę kompozycji. W latach 1866−1870 wykładał w berlińskim Konserwatorium Sterna, następnie w Hochschule für Musik. Jego uczniami byli m.in. Zygmunt Noskowski i Ignacy Jan Paderewski.
W 1979 roku powstało Friedrich-Kiel-Gesellschaft, zajmujące się propagowaniem twórczości kompozytora.
Odznaczenia Order Orła Czerwonego IV Klasy (Królestwo Prus – 1872) Krzyż Kawalerski II Klasy Orderu Ernestyńskiego (Księstwo Saksonii-Altenburga – 1876) Krzyż Kawalerski I Klasy Orderu Alberta (Królestwo Saksonii – 1879)