Walki pod Indurą Działająca w centrum ugrupowania 2 Armii gen. Edwarda Rydza-Śmigłego 21 Dywizja Górska gen. Andrzeja Galicy otrzymała zadanie, by 23 września 2 Brygadą Strzelców Podhalańskich uderzyć na Odelsk i Indurę, a po zdobyciu obu miejscowości uchwycić przeprawę na Niemnie w Kornatowie. 23 września 2 Brygada Strzelców w zadaniu bliższym opanowała Odelsk. Sowieci cofnęli się pod Żernówkę i utworzyli przedmoście Indury. Wieczorem na przedmoście dotarli podhalańczycy. Dowódcy polscy nie zdecydowali się jednak na działania nocne i natarcie wznowiono dopiero rano. 3 pułk strzelców podhalańskich uderzył na Żermówkę Wielką i Małą, a bezpośrednio na Indurę nacierał 4 pułk strzelców podhalańskich. Wsparcie ogniowe zapewniał I dywizjon 21 pułku artylerii polowej. Pierwszorzutowe bataliony 3 pspodh kilkakrotnie atakowały bezskutecznie okopanego na przedmościu nieprzyjaciela. Ponosiły przy tym duże straty. Ranni zostali między innymi czterej dowódcy kompanii. Niewiele pomogło wprowadzenie do walki odwodowego batalionu. Sowieci skutecznie kontratakowali i zagrozili nawet stanowiskom ogniowym polskiej artylerii. Ten kontratak załamał się dopiero w ogniu dział strzelających na wprost.