Państwo dobrobytu (również państwo opiekuńcze lub państwo socjalne, ) – koncepcja państwa stawiająca za cel zabezpieczenie obywateli przed ryzykiem wiążącym się z funkcjonowaniem gospodarki rynkowej.
Koncepcja ta powstała pod wpływem tzw. ekonomii dobrobytu, ukształtowana po II wojnie światowej. Była głoszona w szczególności w latach 70.-80. XX wieku. Państwo opiekuńcze to państwo o gospodarce rynkowej z silnym interwencjonizmem państwowym, będącym przeciwieństwem liberalizmu ekonomicznego, ma kłaść szczególny nacisk na rozwiązywanie problemów społecznych.
Popierają ją najczęściej partie socjaldemokratyczne, socjalistyczno-demokratyczne i centrowe.
Historia mały|Pierwsze nowoczesne państwo dobrobytu powstało w Cesarstwie Niemieckim za rządów Ottona von Bismarcka. Pierwsze nowoczesne państwo dobrobytu powstało w Cesarstwie Niemieckim w latach 80. XIX wieku z inicjatywy Ottona von Bismarcka. Wprowadzono wówczas ustawodawstwo socjalne obejmujące m.in. ubezpieczenia pracowników od ryzyka zawodowego. Bismarck poszerzył przywileje klasy junkierskiej na rzecz ogółu społeczeństwa, a swój program określił mianem „praktycznego chrześcijaństwa” (w przesłaniu do Reichstagu z 17 listopada 1881).