Odegrał kluczową rolę w kształtowaniu się środowiska literackiego ojczystego kraju, bywa niekiedy określany mianem ojca gwinejskiej literatury pisanej. Był inicjatorem wydania wpływowej Antología de la literatura guineana (1984). Pozycja ta uznawana jest za jeden z katalizatorów wykształcenia się odrębnego, swoistego głosu Gwinei pośród innych literatur języka hiszpańskiego. Jej rozszerzona wersja, Literatura de Guinea Ecuatorial, uzupełniona o sylwetki autorów, którzy zadebiutowali w latach 90., ukazała się w 2000.

Podkreśla znaczenie języka hiszpańskiego w zrozumieniu tożsamości Gwinei Równikowej. Mówi o jej dwoistej naturze, równocześnie wyrastającej z dziedzictwa kulturowego ludów Bantu i z przynależności do świata hiszpańskojęzycznego.

Uznawany za jednego z najpłodniejszych pisarzy gwinejskich, jego twórczość była obiektem licznych analiz i tekstów krytycznoliterackich. Zaliczany do tak zwanej generacji ciszy, grupy twórców, której literackie początki były naznaczone dyktatorskimi rządami Macíasa Nguemy.