Uczono też języka angielskiego, higieny, fizjologii i pierwszej pomocy. Kilka opiekunek nauczało też zachowania przy stole i tańca. W czasie wolnym uczniowie mogli działać w kółkach zainteresowań (istniało m.in. koło muzyczne, sportowe, dramatyczne, introligatorskie, krawieckie, fotograficzne).
W 1947 szkołę przeniesiono do Lilford, gdyż obóz znów był potrzebny górnikom. W Lilford szkoła zajęła budynki po szpitalu amerykańskim. W tym czasie liczba uczniów zmniejszyła się do około dwustu. Do programu nauczania włączono dodatkowe przedmioty jak technologia, mechanika, instalacje elektryczne, hydraulika oraz praktyczna naukę tokarstwa, spawania czy ślusarstwa. W gimnazjum wszyscy uczyli się przedmiotów potrzebnych w dziale maszynowym i nawigacyjnym, w liceum następowało oddzielenie profili szkolenia.
Według założeń, szkoła miała kształcić absolwentów do zajmowania stanowisk nieoficerskich oraz najniższego stanowiska oficerskiego we flocie brytyjskiej. Jednak w związku z nadmiarem oficerów, zwolnionych z Royal Navy, brytyjskie związki zawodowe nie zgadzały się na zatrudnianie absolwentów Szkoły Morskiej na stanowiska oficerskie.