3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 920. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym samym roku został przeniesiony do 56 Pułku Piechoty Wielkopolskiej w Krotoszynie. W 1926 pełnił obowiązki komendanta składnicy wojennej 56 pp w Jarocinie. 12 kwietnia 1927 został mianowany na stopień majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 i 65. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W maju tego roku został wyznaczony w macierzystym pułku na stanowisko dowódcy II batalionu. W lipcu 1929 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Batalionu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 2 w Tomaszowie Lubelskim (od maja 1930 w Biedrusku) na stanowisko dowódcy baonu. Z dniem 1 listopada 1932 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy Batalionu KOP „Kopyczyńce”. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 15. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W kwietniu 1937 został przeniesiony do 58 Pułku Piechoty w Poznaniu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W marcu 1939 został odkomenderowany do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, w charakterze słuchacza kursu wyższych dowódców. W sierpniu tego roku, w czasie mobilizacji, został mianowany dowódcą Ośrodka Zapasowego 14 Dywizji Piechoty.