Balista miotała pociski (bełty, kule, kamienie, kłody drewna), o wadze od kilku do kilkudziesięciu kg, torem płaskim na kilkaset metrów (najdalszy zanotowany strzał to 630 m); na ogół prowadzono jednak ostrzał z dystansu poniżej 100 m. Według innych źródeł typowe wyrzutnie strzelały dwufuntowymi kulami na odległość 184 m, a strzałami długości 88 cm – na 370 m. Bardzo duże maszyny wyrzucały 26-kilogramowe kule na odległość 360 m. Pomimo seryjnej produkcji, były to machiny dość drogie: dla przykładu euthytonon, miotający strzały 2-łokciowe, kosztował 480 drachm.
Stosowano też inne rodzaje balist, w których zamiast ścięgien stosowano wiązki taśm spiżowych (chalkotonon), specjalnie kute z brązu sprężyny albo sprężone powietrze (aerotonon). Powstały także urządzenia miotające wiązki strzał i z automatycznym podajnikiem strzał ().
Po przejęciu tej broni przez Rzymian przyjęto ze względu na budowę nowe nazewnictwo z podziałem na manubalisty (broń ręczna z podpórkami), carrobalisty (na specjalnym wózku z kołami i z dwuosobową obsługą).