Radziwiłowskiej 11 w Lublinie, ofiarował dużo sprzętów liturgicznych, a likwidując Instytut Misyjny w Lublinie w 1994 przekazał do Niegowa część swojej biblioteki, paramenty liturgiczne oraz dwa duże relikwiarze – z relikwiami św. Teresy od Dzieciątka Jezus i św. Jozafata męczennika.
W 1937 roku z polecenia prymasa Polski kardynała Augusta Hlonda (1881–1948) wyjechał do Harbina w Mandżurii (Chiny).
Posługa w Harbinie i śmierć w 1949 roku W 1937 roku ks. Chodniewicz wyjechał do Mandżurii i został mianowany proboszczem polskiej parafii pw. św. Stanisława w Harbinie (obecnie bazylika Najświętszego Serca Pana Jezusa).
Po 1945 roku Ks. Chodniewicz był przeciwnikiem uznania władz komunistycznych w Polsce oraz repatriacji harbińskich Polaków do kraju. W praktyce wyglądało to w ten sposób, że kiedy po II wojnie światowej polskie władze komunistyczne powołały w Mandżurii Radę Narodową Polaków, która z zamierzenia miała być jedynym organem uprawnionym do reprezentowania Polonii na zewnątrz, to plany te pokrzyżował ks. kanonik Paweł Chodniewicz – jako proboszcz parafii św. Stanisława w Harbinie i jako duchowy przywódca kolonii polskiej.