Sono felice – powieść Zofii Romanowiczowej; wydana wiosną 1977 roku, w Londynie nakładem Polskiej Fundacji Kulturalnej. Okładkę zaprojektował Władysław Szomański.
Geneza powieści Utwór powstał po śmierci mentora i przyjaciela Zofii Romanowiczowej, Melchiora Wańkowicza. Arkadiusz Morawiec uważa, że Sono felice można traktować jako „wyraz wdzięczności”.
O powieści Akcja powieści rozgrywa się w ciągu jednej doby, w Paryżu. Tymon Terlecki streszczał fabułę Sono felice następująco: „Bohaterka historii, Teresa, ma do czynienia z trzema mężczyznami. Są to: jej mąż Karol, jej przelotny kochanek Miklosz i jej starszy przyjaciel i przewodnik Szymon. Małżeństwo z Karolem dochodzi do skutku z oporami, wśró niesprzyjających okoliczności zewnętrznych i wewnętrznych. Ciąży na nim wojna, którą Teresa przeżyła w kacecie, a Karol w obozie jenieckim, ciąży los emigrancki, trudna, uboga, uciśnięta przeczuciem niepewności egzystencja w Paryżu, ciąży cień drugiego mężczyzny. Szymon z pozoru najmniej agresywny, najbardziej bezinteresowny odgrywa rolę katalizatora. Na początku, w okresie pokacetowym Teresy, rozbudza jej osobowość, posyła do szkoły we Włoszech, wozi po Niemczech, wyprawia na studia do Paryża. Na końcu rozpętuję katastrofę.