Karl Gutzkow zasugerował ją w przedmowie do swojej sztuki Richard Savage jako kandydatkę do roli głównej.
Po złych recenzjach jej występu w Orfeuszu i Eurydyce Glucka w San Francisco w 1865 roku, Vestvali przeszła z ról śpiewanych do ról mówiących. Wróciła do Europy i znowu odniosła sukces. Występowała jako Szekspirowscy Romeo i Hamlet w 1867 roku w londyńskim Lyceum Theatre w języku angielskim. Królowa Wiktoria była na jednym z jej przedstawień. Królewska Akademia Sztuk uczyniła ją członkiem honorowym.
Wiosną 1868 roku Vestvali wystąpiła w Hamburgu i Lubece. Następnie odbyła dwuletnią trasę koncertową po Europie. Po zakończeniu wojny francusko-pruskiej w 1871 r. Vestvali rzadko występowała i coraz bardziej poświęcała się życiu prywatnemu. Ostatnie lata życia spędziła w Bad Warmbrunn (Cieplice Śląskie-Zdrój). Podczas wizyty u znajomych w Warszawie zachorowała i zmarła 3 kwietnia 1880 roku, sześć tygodni po swoich 49. urodzinach. Podczas swojej ostatniej choroby była „pielęgnowana przez pannę G”, a także jej „nieodłączną przyjaciółkę” i główną spadkobierczynię, niemiecką aktorkę Elise Lund, która później przewiozła ciało Vestvali do Bad Warmbrunn.
Przypisy
Kategoria:Ludzie związani ze Szczecinem przed 1945 Kategoria:Urodzeni w 1831 Kategoria:Zmarli w 1880 Kategoria:Niemieckie śpiewaczki operowe Kategoria:Ludzie urodzeni w Szczecinie