Utrzymywała przyjazne kontakty z prezydentem Francisco Macíasem Nguemą, bez większych problemów oddawała się działalności kulturalnej w rządzonej przez niego Gwinei.
Debiutowała zbiorem poetyckim Ceiba, wydanym w 1978 w Madrycie. Powstający przeszło dekadę zbiór (od 1966) jest próbą syntezy elementów hiszpańskich i afrykańskich. Częściowo pisany już w Gwinei (w Bacie), jest jedną z nielicznych wydanych prac Ilonbé. Uznaje się go jednocześnie za pierwsze w historii literatury gwinejskiej dzieło opublikowane przez kobietę. W 1981 światło dzienne ujrzały jeszcze, również wydane w Madrycie, Leyendas guineanas, zbiór legend i opowieści zaczerpniętych z tradycji Fangów, Bubich i Ndowé. Książka ta uznawana jest za początek gwinejskiej literatury dziecięcej.
Interesowała się również baletem, malarstwem i muzyką. Wydała płyty Raquel (1968) oraz Quise saber de ti y Santiago (1972). Pozostawiła w manuskrypcie zbiory poetyckie Nerea, Ausencia, Amor oraz Olvido.
Poślubiła Luisa Royo Pinedę, doczekała się pięciorga dzieci. Jednym z jej synów był malarz Luis Royo del Pozo.