Edmund Kabza (ur. 7 kwietnia 1897 w Kowalach, zm. 14 sierpnia 1955 w Bydgoszczy) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w miejscowości Kowale, w rodzinie leśnika Władysława i Jadwigi z Adamczewskich. Należał do harcerstwa. W 1916 został wcielony do armii niemieckiej i przydzielony do 46 pułku piechoty w Jarocinie. W latach 1917–1918 walczył na froncie francuskim.
Był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej Zaboru Pruskiego. W czasie powstania wielkopolskiego walczył w szeregach kompanii chodzieskiej, a w czasie wojny z bolszewikami w szeregach batalionu „Śmierci” przy Dywizji Litewsko-Białoruskiej, a następnie 56 pułku piechoty. 6 sierpnia 1920, jako dowódca 12. kompanii wyróżnił się w walkach pod Gnojnem. Uczestniczył w III powstaniu śląskim, gdzie dowodził III batalionem opolskim. Po zakończeniu powstania kontynuował służbę wojskową w 56 pp w Krotoszynie. 27 czerwca 1935 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 i 60. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W sierpniu tego roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy batalionu. Do sierpnia 1939 dowodził I batalionem w macierzystym 56 pp.