Procesy kognitywne przebiegają u nich w sposób pozornie logiczny, a zatem wyjście poza środowisko zamieszkania ma określony cel i silną motywację (nakarmienie dzieci, ugotowanie obiadu dla rodziny, podlanie roślin, itp.). Senior nie zdaje sobie sprawy, że od pewnego czasu przebywa w placówce opiekuńczej – jest w dużym stopniu pewien, że nadal ponosi odpowiedzialność życiową za np. rodzinę lub karierę zawodową i realizuje wzorce zachowań utrwalone w stosunkowo dobrze jeszcze funkcjonującej pamięci długotrwałej.
Zaobserwowano prawidłowość, że seniorzy starają się opuszczać miejsce pobytu zwykle po posiłkach, co jest związane z wcześniejszymi nawykami – zwykle po jedzeniu przystępuje się do różnych czynności, czy to domowych, czy zawodowych. W placówkach wędrówki podejmowane są również w czasie zmiany opiekunów, co przypomina podopiecznym zakończenie zmiany, dniówki, itp. Część seniorów, napotykając zamknięte drzwi wpada w rozdrażnienie lub nawet agresję.
Statystyki wskazują, że 15-60% osób z demencją przejawia zachowania wędrowne, a 72% osób, które opuszczają miejsce pobytu, będzie próbowało ponownie do tego doprowadzić.