„Wszystkie uczucia i myśli kierują się w kierunku określonym przez hipnotyzera”, a tłum ma tendencję do przekształcania tych myśli w czyny.

Podsumowując, klasyczna teoria twierdzi, że:

„Tłumy to zjednoczone masy, których zachowania można sklasyfikować jako aktywne, ekspresyjne, zdobywcze lub wrogie”. „Członkowie tłumu są skłonni do spontaniczności, irracjonalności, utraty samokontroli i poczucia anonimowości”. mały|251x251px|Część tłumu na proteście G20 Meltdown w Londynie 1 kwietnia 2009 roku

Teorie współczesne Krytycy klasycznej teorii twierdzą, że ma ona dziury, ponieważ dekontekstualizuje zachowanie tłumu, nie ma trwałego wsparcia empirycznego, jest stronnicza i ignoruje wpływ środków policyjnych na zachowanie tłumu.

W 1968 roku Dr Carl J. Couch zbadał i obalił wiele stereotypów klasycznej teorii w swoim artykule „Zachowanie kolektywne: badanie niektórych stereotypów” (ang. „Collective Behavior: An Examination of Some Stereotypes”). Od tego czasu inni socjologowie potwierdzili znaczną część jego krytyki. Wiedza z tych badań psychologii tłumu wskazuje, że:

„Tłumy nie są jednorodnymi bytami”, ale składają się z „(w) mniejszości jednostek i (w) większości małych, lecz dobrze znanych sobie grup ludzi”.