Akceptacja Słowo klaps może na poziomie językowym stanowić eufemizm zastępujący wyrazy uderzenie, czy bicie. W tym kontekście bicie i uderzanie zarezerwowane jest raczej dla aktów przemocy, natomiast klaps określać ma metodę wychowawczą wynikającą z miłości opiekunów i troski o małoletniego (swoistą przeciwwagę całusa), a nie formę przemocy. W opiniach studentów studiów edukacyjnych można dostrzec pewną tolerancję dla klapsów i rozróżnienie pomiędzy nieakceptowalną przemocą względem dzieci a stosowaniem tej formy kary, mimo że badania wykazują, że karanie klapsami jest związane z takimi samymi negatywnymi konsekwencjami, jakie przynoszą inne formy przemocy fizycznej.
Stosowanie kar w postaci klapsów może być umotywowane tradycją (długotrwałość, odwieczność używania tej metody) lub religią (rzekome zalecenia dane przez bogów). Według prof. Zbigniewa Stawrowskiego klaps „nie jest żadnym biciem, nie jest nawet czymś szkodliwym, lecz – przeciwnie – jest czynem o wysokiej wartości wychowawczej i dlatego zasługuje wręcz na pochwałę”. Wskazał też, że dawanie klapsów jest bezwzględnie dobrym, moralnym obowiązkiem rodziców.