Walki pod Skrobowem 2 października 15 Dywizja Piechoty gen. Władysława Junga przez kilka godzin bezskutecznie próbowała przełamać silne pozycje nieprzyjaciela między wsiami Maniewicze i Skrobów. Dowódca dywizji postanowił wprowadzić do walki swoją kawalerię dywizyjną – 18 pułk ułanów. Do szarży wyznaczony został 1 szwadron por. Trzcińskiego, a wspierać go miały cztery baterie artylerii 15 pułku artylerii polowej. Teren sprzyjał broniącym się Sowietom. Pocięty rowami, z resztkami starych zasieków, utrudniał szarżę i zmuszał polskich ułanów do wjechania na jedyną w tym rejonie drogę prowadzącą z Horodyszcza. Dowódca szwadronu, umiejętnie manewrując, ominął przeszkody i na kilkaset metrów przed okopami wyprowadził ułanów na równy teren. Wtedy trzy plutony ułanów rozpoczęły szarżę. Zdemotywowani ciągłym odwrotem czerwonoarmiści wpadli w panikę, zaczęli porzucać okopy i wycofywali się w nieładzie do pobliskiego lasu. Zorganizowanie pościgu metodą kawaleryjską utrudniały rozbudowane linie okopów i zasieki inżynieryjne. Dzięki temu przeciwnik zdołał ujść bez strat.
Bilans walk Kosztem dwóch poległych i piętnastu rannych szwadron przełamał obronę sowiecką, umożliwiając 15 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty kontynuowanie pościgu.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Bitwy i boje wojny polsko-bolszewickiej Kategoria:Bitwy w 1920