naruszenia przepisów art. 51, 102 cz. I w zw. z art. 100 k.k. z 1903 r. poprzez przyjęcie, iż legalna działalność polityczna wyczerpywała znamiona tegoż czynu zabronionego oraz obrazę przepisów procedury (art. 10, 360 i 370 k.p.k. z 1928 r.) poprzez niewystarczające wykazanie w wyroku, iż Adam Pragier wchodził w skład naczelnych organów PPS. (Odpowiedź zastępcy prokuratora generalnego – z upoważnienia ministra – z dnia 18 maja 2007 r. na interpelację nr 7526 w sprawie wykonania dekretu Prezydenta RP z dnia 31 października 1939 r. o amnestii dla byłych więźniów brzeskich).. W dniach 11–20 lipca 1933 r. odbyła się druga rozprawa przed Sądem Apelacyjnym, który uznał pierwszy wyrok za uzasadniony, zmieniając jedynie wymierzoną karę z ciężkiego więzienia na więzienie oraz podstawę wyroku na art. 97 w związku z 95 obowiązującego już wówczas Kodeksu Karnego z 1932 r.Art. 95 za usiłowanie usunięcia przemocą albo zagarnięcia władzy Sejmu, Senatu, Zgromadzenia Narodowego, rządu, ministra lub sądów groził karą więzienia od 10 do 15 lat. Art. 97 § 1 za wejście w porozumienie w celu popełnienia przestępstwa określonego w art. 93, 94 lub 95 przewidywał więzienie od 6 miesięcy do 15 lat (w związku z art. 39 § 1). na podstawie jego art.