Przemieszcza się chodząc, bądź kłusem, a w razie zagrożenia biegiem. Szukając pożywienia, powoli chodzi i węszy. Najbardziej lubi szukać posiłku na skraju lasów, w pobliżu zwalonych pni czy wystających korzeni drzew. Gdy znajdzie pokarm, siada na tylnych łapach i rozkopuje termitierę pazurami przednich łap. W przeciwieństwie do większych myrmekofagów nie ma wystarczająco wiele sił, by dobrać się do wnętrza kopca termitów, dlatego też musi zadowolić się owadami przebywającymi w powierzchniowych jego częściach, sięga 2–3 cm w głąb termitiery. To przekłada się na konieczność polowania na termity w dzień, kiedy są one aktywne. Latem występują dwa szczyty aktywności: porankiem i wczesnym popołudniem. Zimą aktywny jest głównie w środku dnia. Aktywność obniża brak światła i zbytnia wilgotność, nie zwraca on natomiast większej uwagi na wiatr i temperaturę otoczenia. Podczas posiłku zachowuje czujność i wypatruje drapieżników, zaniepokojony stroszy ogon i warczy przy zamkniętym pysku lub syczy. W jednym miejscu pozostaje kilka minut, po czym szuka kolejnego.