Zwierzę to zasiedlało w przeszłości południową połowę kontynentu australijskiego. Zasięg zaczął się jednak kurczyć w połowie XIX stulecia w związku z osadnictwem Europejczyków i wprowadzeniem przez nich lisa rudego. Zjawisko to przybrało na sile w połowie XX wieku, zwłaszcza na obszarach suchych. Zasięg zwiększył się w drugiej połowie XX wieku w związku z działaniami podjętymi przeciwko lisom oraz działaniami ochronnym polegającymi na rozrodzie w niewoli i przesiedleniach.
W przeszłości mrówkożery zamieszkiwały zróżnicowane siedliska, od umiarkowanie wilgotnych lasów po tereny suche, porosłe trawą, wręcz pustynne. Na obszarach o większej wilgotności obserwowano je w lasach eukaliptusowych z rzadkim podszytem tworzonym przez krzewy. Na terenach bardziej suchych zamieszkiwały obszary zarośnięte Eucalyptus salmonophloia i wandoo, lasy suche i formacje zaroślowe, zwłaszcza mulga, porosłe Acacia aneura, jak i eukaliptusowe sawanny i formacje trawiaste z Triodia, w końcu zaś ubogie w roślinność pustynne piaski. W lasach ceniły sobie zwalone pnie. Chroniły się też w ziemnych jamach. Współczesne populacje zamieszkują lasy eukaliptusowe.