Tematyczną osią jej twórczości jest eksplorowanie problematyki kobiecości w polskim kontekście kulturowym. Artystka za cel stawia sobie przełamywanie tabu towarzyszącego tej płci, co realizuje poprzez poruszanie i oswajanie trudnych zagadnień, takich jak choroba, starość, cielesność, owłosienie, seksualność czy menstruacja. W swoich pracach proponuje niestereotypowe reprezentacje kobiecości, w kontrze do wyidealizowanych wizerunków reprodukowanych i promowanych w mediach. Eksploruje także przestrzenie kobiecych wspólnot i rytuałów, jest „siostrą kręgową”, prowadzi warsztaty dla kobiet.

Jej wystawy prezentowane są w całym kraju, nierzadko wzbudzając kontrowersje, i są dość szeroko komentowane tak w prasie lokalnej, jak i mediach ogólnopolskich. Poprzez swoją pracę artystka angażuje się w proces wytwarzania zmiany społecznej. Jej twórczość sytuuje się na pograniczu sztuki współczesnej i działalności społeczno-politycznej, można postrzegać ją jako formę „modelującego rzeczywistość” artywizmu.