Zamknięcie zakładu górniczego i rekultywacja obszarów pokopalnianych Pod koniec lat 60. XX w. w związku z wyeksploatowaniem najpłytszych i najbogatszych w siarkę partii złoża koszty wydobycia stawały się coraz wyższe. Poza tym w tych latach zaczęło intensywnie rozwijać wydobycie siarki rodzimej w Tarnobrzegu i jego okolicach, z której również można było produkować kwas siarkowy. Doprowadziło to do postawienia kopalni w Rudkach w stan likwidacji w 1970 r. i rozpoczęcia stopniowej rekultywacji terenów kopalnianych. Prace rekultywacyjne przeprowadzono w latach 1970-1973 i w latach 1976, 1977Warda, 2007, s. 183, 186, 196. Głównym problemem było skażenie siarczkami metali i produktami ich utleniania, zakwaszenie i zasolenie gruntów i wód gruntowych na terenie składowiska rud i odstojników, co skutkowało m.in. brakiem zarastania roślinnościąWarda, 2007, s. 185-186. Rekultywacja składowiska polegało na mechanicznym rozluźnieniu budujących je iłów i usunięciu dużych brył rudy, a następnie posypanie osadów wapnem gaszonym, a później mączką fosforytową. Badania kontrolne składowiska w roku 2005 wykazały, że skażenia metalami ciężkimi nie ma, jednak wciąż osad jest silnie zakwaszany (pH nie przekracza 4) i miejscami zasolonyWarda, 2007, s. 195.