Tadeusz Józef Feliś ps. „Czarny Polak” (ur. 17 stycznia 1919 w Kotliskach, zm. 20 maja 1977 w Witoni) – major Wojska Polskiego, uczestnik walk partyzanckich w latach 1941–1944 w Jugosławii i powojennej kampanii przeciwko oddziałom Ukraińskiej Powstańczej Armii w południowo-wschodniej Polsce, członek Związku Walki Zbrojnej.
Życiorys Był synem Józefa i Antoniny. W 1945 roku w Łodzi zawarł związek małżeński z Zofią Domańską, z którą miał córki Barbarę i Marię.
Karierę wojskową rozpoczął jako kapral podchorąży zgłaszając się na ochotnika na front we wrześniu 1939 roku, kiedy wybuchła II wojna światowa. Został skierowany do batalionu 37 pułku piechoty do Łęczycy. Pułk, w którym służył wchodził w skład Armii „Poznań” dowodzonej przez gen. Kutrzebę. Brał udział w Bitwie nad Bzurą, gdzie został ranny.
Po klęsce wrześniowej zatrudnił się jako robotnik w ekspedycji kolejowej w Kutnie. Tam też wstąpił do ZWZ (Związek Walki Zbrojnej), komórki kutnowskiego węzła kolejowego kierowanej przez Wilhelma Czarneckiego. Za działalność w organizacji został zaocznie skazany przez Niemców na śmierć. Ukrywał się w okolicach rzeki Bzury potem wyjechał do Kijowa, gdzie przez pół roku pracował w firmie budowlanej Wartbrueckener Tiefbau. Odnaleziony przez Niemców musiał uciekać.