W 1946 r. kościół został zamknięty przez władze sowieckie. Nabożeństwa były odprawiane w kaplicy cmentarnej. W 1951 r. budynek przeznaczono na miejski dom kultury socjalistycznej. Przekształcono go wyburzając filary i znosząc sklepienie oraz dzieląc wnętrze na dwie kondygnacje (w dolnej urządzono dużą salę widowiskową). Zmieniono też układ otworów, zburzono również dzwonnicę. Wyposażenie uległo całkowitemu zniszczeniu, m.in. ornaty i bielizna kościelna zostały oddane do przygotowania teatralnych kostiumów.

W 1991 r. podjęto próbę odzyskania kościoła. Ostateczny zwrot budowli władzom diecezjalnym nastąpił w 1993 r. Dzięki wsparciu prof. Wiktora Zina Instytut Konserwacji Zabytków Politechniki Krakowskiej nieodpłatnie przeprowadził inwentaryzację architektoniczną obiektu i sporządził dokumentację pierwszego etapu rekonstrukcji kościoła. Kościół został gruntownie wyremontowany, ze zniesieniem przekształceń dokonanych po r. 1950.

14 września 1998 kardynał Kazimierz Świątek dokonał rekonsekracji świątyni pod tradycyjnym wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny.